|
vluchten en avonturen, ging mijn reis niet verder dan Uden. In plaats van een rugzak een weekendtas. Niet op doorreis, van guesthouse naar guesthouse in mijn eentje met vluchtige contacten, vol spanning en avontuur, verder trekkend als het niet meer beviel. Nee, gewoon hier in het Brabantse met acht mensen, om drie dagen lang iets aan te gaan wat ik op geen verre reis tegen ben gekomen.
Ik was bang, heel bang. Niet toen ik alleen met mijn rugzak door India trok, niet toen ik de Machu Pichu beklom, niet toen ik oog in oog stond met een cobra, niet toen ik tussen alligators verkoeling zocht in het moeras maar wel nu ik daar binnen kwam bij Theo.
Na een leven geleefd te hebben, niet in verbinding met mezelf, altijd op zoek naar iets waarvan ik toch dacht dat het moest bestaan, heb ik dit weekend mogen voelen dat het bestaat. Dichterbij dan ik ooit gedacht heb. Ik heb veel gehuild, veel piin gevoeld maar ook veel vertrouwen en liefde. |